De eerste groepstraining

Ofwel hoe een blaar roet in het eten kan gooien

Door: Jan Fokke Oosterhof

19 maart 2011 – Een eerste gezamenlijke training uitzoeken voor de Apeldoornse 4daagse, dat is nog geen sinecure. Vol verwachting speur ik de website van KNBLO Wandelsportorganisatie Nederland (KNBLO-NL) af en stuit op maar liefst acht georganiseerde wandeltochten. Er gaat een wandelwereld voor je open. Dan herinner ik me de woorden van vriend Carlo die jarenlang een werkelijk prachtig en pittoresk huisje bewoonde in de Franse Alpen. ‘Ik groeide op in de driehoek Leerdam, Asperen, Gorinchem, een centraal gelegen en groen gebied met mooie oude dorpjes…’ Als deze Alpenman die momenteel in Leerdam woont het zegt, dan geloof ik dat. Een van de tochten is de winterwandeltocht Leerdam ZHWB die vertrekt vanuit Leerdam, dus de knoop is gehakt.

 

MS-ers bloedfanatiek

Nu is de afstand Nijmegen – Leerdam hemelsbreed63 km, maar met de trein moet ik maar liefst drie keer overstappen om er te komen. Slaapdronken stommel ik het buurthuis binnen om iets voor tienen om te moeten constateren dat ik de laatste ben. Slik, wat zijn die MS-ers bloedfanatiek; dat belooft nog wat. Helemaal schrijnend wordt het als mijn voorgstelde15 kmcollectief wordt weggewoven. ‘20 kilometer lopen we, en geen meter minder’. Daar gaat de behouden start.

Wandeling doet zijn naam geen eer aan

Na inschrijving nemen we kort enkele formaliteiten door. Het team blijkt totaal geen moeite te hebben met persaandacht, zweetkilometers die worden verkocht en een boekje dat geschreven wordt over het project. Ik had na de ontwikkelingen van vanochtend ook niet anders meer verwacht. We gaan ervoor. We gaan op pad en volgen de oranje pijlen die ons Leerdam uitleiden, de natuur in. Carlo heeft niet gelogen en de omgeving is verrassend groen en mooi. De wandeling doet zijn naam echter geen eer aan; voor een winterwandeling is het bloedstollend heet en zonnig. De zon straalt en het zweet gutst.

Niels, de rennende fotograaf

We lopen over een smalle dijk langs de Linge en passeren mooie boerderijtjes. Dan opeens gaan we via een smal paadje het bos in, meteen offroad. Fotograaf Niels is overal. Hij heeft vanmiddag een judotoernooi en rent nu als een dolle stier in de rondte om in een uur die andere vier uur wandelen te compenseren. Hij is tegelijkertijd op, onder, naast, boven, achter, voor, naast en in het verlengde van de dijk te vinden. Hij heeft al een wit bekkie bij de start, want dit weekend bracht hem achtereenvolgens van Den Bosch naar Culemborg, naar Eindhoven, naar Tiel, naar Wamel, naar Leerdam, naar Rhenen, naar Amsterdam, naar Wamel, naar Den Bosch. Persoonlijk zou ik dan een groen bekkie hebben.

Les 310: Een gerealiseerde blaar is geen opkomde blaar

Plots trekt Marina me aan mijn oor en vertelt dat ze een opkomende blaar heeft die getaped moet worden. Eindelijk kan ik mijn toegevoegde waarde bewijzen! We trekken voorzichtig haar schoen en sok uit en dan blijkt dat we het niet over een opkomende, maar over een gerealiseerde blaar hebben. Een subtiel onderscheid, we zijn een bepaald station gepasseerd en dat na slechts drie kilometer. Marina denkt dat het euvel in haar nieuwe sokken zit. Het is een werkelijk prachtige unit: het witte, opgestroopte vel heeft zich onderaan de blaar opgehoopt en daarachter een flinke bel met lymfevocht. Marina loopt meer op deze schoenen, ze heeft echter wel nieuwe sokken waarin het euvel zou kunnen zitten. Ik tape als een dolle in de hoop dat ik nog iets kan redden, maar eigenlijk is het al te laat. Het team is ondertussen uit het zicht verdwenen, dus we zetten snel de achtervolging in. Bij de boerderij halverwege staat het team te wachten. Er wordt veel gedronken en nog meer getoiletteerd en dan vervolgen we onze weg. Ik wissel met de teamleden van gedachten, maar als snel blijkt de Blaar zijn verwoestende werk te doen.

Een rondje achterstand

Na de pauze volgen lange, kaarsrechte polderwegen. Het nare is dan ook dat je direct ziet of je wat afzakt. Zo verloopt het ook Marina. Naast die verrekte blaar, zakt ook de moed wat in de schoenen. Gelukkig weet ik haar uit te leggen dat200 meterper twintig minuten, gelukkig betekent dat je per uur slechts600 meterlangzamer bent dan de rest. Of zoals ik het zelf altijd omreken: slechts anderhalve atletiekbaan. Het is allemaal nog wel te overzien en als de groep even pauzeert, is het gat zo weer dicht gelopen.

Even zonder tekst

Toch werkt het maar tijdelijk. De blaar doet zijn slopende werk en daarmee wordt Marina met de minuut stiller, terwijl ik drukker begin te praten om haar te motiveren. Het doet me denken aan collega Paul Kamphuis die een ultraloop over153 kilometerliep en last had van een scheenbeenpeesonsteking. Ik probeerde hem te motiveren. Later zou hij daarover zeggen dat hij22,8 kilometerlang probeerde iets te bedenken om terug te zeggen, maar er kwam maar niets.

Trillende pootjes

Als we tenslotte op16 kmhet prachtige dorpje Asperen binnenlopen, is het team uit het zicht verdwenen. Op16,95 kmstaan ze te wachten op de rustplek. Marina loopt dan al zo’n12 kilometermet pijn aan haar hiel. Als ze stilstaat zie ik dat haar benen trillen van de pijn. We besluiten zoals we zojuist besproken hebben, dat het verstandiger is om een training vroegtijdig af te breken, dan koste wat het kost door te gaan. Het gevolg zou zijn dat Marina dan wel zes weken nodig heeft om te herstellen van haar blaar. Beter hiervan leren en de volgende keer op nieuwe sokken aan de start staan, dan op de blaren zitten.

Wijsheid is geen falen

Een verstandige beslissing, al moet ik Marina er wel meerdere keren op wijzen dat het afbreken van een training niet hetzelfde is als ‘uitvallen’ in een wedstrijd, of afhaken, of falen, of mislukken. Zelf loop ik al twintig jaar hard en zo nu en dan stap ik uit tijdens een wedstrijd. De buitenwacht roept dan: ‘Kan dat zomaar?’ en ‘Dat doe je toch niet?’ Ik weet echter dat ik in twintig jaar nooit een blessure heb gehad, simpelweg omdat ik luister naar mijn lichaam. Dat is niet ‘uitvallen’, dat is wijsheid.

Remmen!

Toch besef ik me – en dat is ook het statement dat deze groep wil maken – dat het veelal de buitenwacht is die de grenzen stelt voor mensen met MS met de bijbehorende doembeelden. Dat maakt het natuurlijk des te moeilijker voor Marina of iemand anders met MS om te erkennen dat er misschien een keer een moeilijke dag of training tussen zit. Het kost deze mensen twee keer zoveel moeite om een training af te breken omdat ze de rest van de wereld willen laten zien dat ze het dus wel kunnen. Misschien is dat wel de reden waarom ik hier ben. Niet om te trainen zodat ze hun grenzen gaan vereggen, maar juist om ze af te remmen zodat ze niet over hun grenzen heengaan. De toekomst zal het uitwijzen.

Liften voor gevorderden

Terwijl de groep weer vertrekt voor de laatste drie kilometers, maan ik Marina om een lekker bakkie koffie te nemen, terwijl ik een lift ga regelen. Buiten spreek ik de eerste de beste levende ziel aan, in dit geval een ouder stel. Ik vraag niet of ze naar Leerdam rijden, maar: ‘Ik benader u omdat ik een aantrekkelijke dame bij me heb, met een kolossale blaar op haar hiel. Zou u haar willen afzetten in Leerdam? Ps Neemt u dan ook deze lelijke kerel met kalende, markante kop een eindje die kant uit?’ Het stel glimlacht: ‘Stap maar in, dan zetten we jullie wel even voor de deur af’.

Trainen in een SUV

Vlug ren ik naar binnen en trek Marina – voorzichtig – naar buiten. Het ging gelukkig zo snel, dat ze nog geen koffie heeft besteld. Opgelucht zakken we weg in de zachte kussens, achterin de grote en luxe SUV. Nog geen tien minuten later worden we voor de deur van het buurthuis afgezet. Dit is ook trainen: beslissen onder moeilijke omstandigheden, omgaan met teleurstelling, luisteren naar je lichaam, improviseren, het goed voor jezelf regelen als je er doorheen zit.

Mission accomplished

En zo zitten we enkele minuten later aan een heerlijke koude Tonic in een gezellig buurthuis waar het bier rijkelijk vloeit. Niet veel later is daar al de rest van het team en zitten we gezellig te keuvelen. Ondanks een kreng van een blaar een geslaagde eerste training van20,1 km. Marina staat er de volgende keer vast anders voor; op nieuwe sokken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s