Succesvolle training; Een rondje Efteling voor Halve Zolen

5 juni 2011 – Ik mountainbike graag in de Drunense Duinen tussen Waalwijk en Loon op Zand. Er ligt een prachtige route van ongeveer 25 kilometer en die brengt je langs twee etablissementen waar je versnaperingen tot je kunt nemen; de Ruftende Jager en het Hijgende Hert, of iets in die geest. Kortom, het ideale terrein voor een wandeltraining.

 

Mijn avontuur begint, zoals wel vaker in deze cyclus met onze Nationale Spoorwegen. We hebben met drie man op station Den Bosch afgesproken en rijden dan naar Waalwijk waar we om negen uur paraat moeten zijn. Geen onchristelijk tijdstip, dacht ik zo, maar op een zondag met de trein om half negen in Den Bosch zijn vanuit Nijmegen is vrijwel onmogelijk. Dit is blijkbaar het achterland van Nederland. Samen met vriendin Carmen spring ik snel bij Niels in de auto en we scheuren weg van het station Den Bosch in een poging alsnog op tijd te komen.

 

Het weer is nou niet bepaald je-van-het. Vanochtend trok ik optimistisch een functioneel zweetshirt aan om vervolgens in een hoosbui te belanden op weg naar het station. Ik zal door moeten lopen om warm te blijven, bedenk ik me. Het knullige is ook nog eens dat ik een shirt draag van Nike met de tekst ‘Triomf es Masculin’. Een paar keer per jaar organiseert Nike speciale Nike-runs in een aantal grote steden. Tienduizende heren lopen in identieke – in dit geval witte – shirts en tienduizenden dames in vrouwelijke roze shirts met een dito tekst, namelijk: Victoire es Feminin”. Daar sta je dan als een kleumende verzopen poedel op het station met uitgerekend deze stoere tekst op je borst.

 

In Waalwijk volgen we witte pijltjes om zoals altijd uit te komen bij een verdwaald, weggestopt, donker gemeenschapshuis. Nederland kent elke dag wel vijf tot tien van deze georganiseerde wandeltochten, georganiseerd door een clubje enthousiaste vrijwilligers, vrijwel altijd opererend vanuit de spelonken van een wijkje achteraf. Commercie is in deze sport nog ver te zoeken. Hooguit bij de Nijmeegse Vierdaagse en dan gaan ook meteen de inschrijfgelden en de randvoorwaarden tellen. Zo komt het dat vandaag Belinda maar liefst driemaal het gemeenschapshuis straal voorbij crost met haar bolide, voordat ze mij al bellend bijna van de sokken rijdt, terwijl ik voor haar navigeer. Gelukkig zegt ze het wel: ‘Als je omkijkt, zie je hoe ik er aan kom scheuren…’

 

Als ik met Niels en Carmen binnenkom in de kantine, ontwaar ik een droevig tafereeltje. Een verregende Adri en Petra die in poncho een beetje bedremmeld om zich heen staren. ‘We dachten dat we héélemaal alleen waren…’, piepen ze bedeesd. Gelukkig valt het mee, we zijn nu reeds met vijf en even later sluit – zoals gezegd – Belinda aan, evenals Ronald. De afvallers zijn er echter ook (niet bij). Arie is van de sokken gereden door een fietser. Ronald van het Nationaal MS Fonds heeft gisterenavond tijdens een potje voetbal met de familie een verstuikte enkel overgehouden, waarvan hij me een dag na de training een prachtige gekleurde foto toestuurt per mail, waarbij het gekleurd op de enkel slaat. Toch laat hij – mannelijk als hij is – de avond voor de training weten het toch te willen proberen. Gelukkig verijdelt zijn partner dat en stuurt hij me – vastberaden als hij is – ’s ochtends om 6.15 uur een mail dat hij nog steeds wel wil, maar dat hij niet mag. Margreet moet vanwege medische redenen vandaag af laten weten en voor de beide J/Yolanda’s was het een eind rijden en Jolanda heeft bovendien haar krachten eveneens laten gelden op de Alkmaarse Vierdaagse.

 

ps dit is een enkel, NIET een elleboog of kniegewricht!

 

 

 

 

Het was onze intentie vandaag een keer 40 kilometer te lopen, maar als klein collectief stellen we de plannen bij tot 30 kilometer. Via de achteruitgang van het buurthuis gaan we op pad, getooid in regenkledij. Het valt gelukkig mee en als snel verdwijnen de doorzichtige verpakkingen en transformeren de plastic hunchbacks tot wandelende MS-ers. Petra loopt met haar wandelstok. Ze heeft wat moeite met diepte en voor haar is elk kuiltje al gauw een ravijn waar ze inkukelt en elke helling vormt barrière. Ik vergelijk het voor mijzelf maar met traplopen in het donker; als je geen rede meer verwacht en er komt er toch een, dan ga je op je bek. Als je wel een trede verwacht en hij komt niet, dan ga je…ook op je bek. Ik probeer haar dan ook een beetje te sturen als het terrein oneffen wordt of er boomstronken over et pad liggen, in mijn woorden: ‘Een twijgje vóór!’ Alles om te zorgen dat ook Petra veilig en plezierig wandelt, of zoals ik grijnzend opmerk: ‘Ik heb weer speciaal voor jou geprobeerd een tocht met 99% onverhard uit te zoeken!’ Gelukkig kan Petra dat allemaal erg goed hebben en beukt ze met haar stok net zo snel door et bos als de rest van de groep.

 

De tocht laat zich vandaag inderdaad kenmerken door nogal wat mooie bospaden en off road trails. We pakken veel verschillende gebieden mee met afwisselende vegetatie. Dan weer lopen we door het bos, dan weer door uitgestrekte korenvelden met klaprozen. We steken ook door de Drunense duinen zoals ik hoopte. Meteen valt op hoeveel herrie de Efteling maakt, als we door de bossen struinen. Het helpt ons in het navigeren; gillende mensen in de achtbaan. Achter de Efteling lopen we door het markante bungalowpark Bosrijk met een soort ‘grachtenpanden’ verscholen in het bos, die wat mij betreft volledig out of place zijn. We zijn benieuwd wat dat nu zo moet kosten, waarop Belinda heel wijs opmerkt: ‘www.bosrijk.nl’. Collectief besluiten we haar vanaf heden eBelinda en CyberBelinda te noemen.

 

De eerste pauze is na 12,4 kilometer bij de lokale tennisclub, waar we meteen de hele kantine volbanjeren met onze modderpoten. De dame achter de bar blijft er gelukkig laconiek onder. Bij de laatste rustpost is gelukkig een volledige EHBO-ploeg aanwezig om hulp te verlenen. Fotograaf Niels heeft zo enthousiast door de bosjes lopen rennen, dat hij maar liefst drie teken heeft mee laten liften. Achteraf blijkt dat ook ik er twee heb meegenomen. Met minutieuze precisie wordt een en ander verwijderd, waarbij ik aanbied het te doen met de stok van Petra. Helaas slaat Niels dat aanbod af.

 

Tijdens het laatste deel van de wandeling wordt de sfeer zoals altijd wat landerig. Er ontstaat een intelligente discussie over de vraag hoe je Rosé het snelst tot je kunt nemen. Een flesje op het terras gaat snel, ik opper de intraveneuze toediening zodat je niets steeds je arm hoeft te heffen. De dames zijn er echter van overtuigd dat een tampon met alcohol toch het snelste door het lichaam wordt opgenomen (de alcohol dan hè). Ik geloof ze maar wens een en ander niet proefondervindelijk te ervaren. Voor mij is wel duidelijk dat we niet voor niets de halve zolentocht lopen en dat we de naam eer aan doen. Ik besluit eerst maar eens een ijsje te gaan bestellen bij het kraampje waar we langs komen op enkele kilometers van de finish. Naïef bestel ik drie bollen met slagroom, waarna ik werkelijk een ‘emmer’ ijs krijg weg te werken.

                      

 

Na 30,9 kilometer lopen we pardoes bijna voorbij aan het buurthuis; zo klein is het. Een succesvolle vijfde groepstraining zit er weer op. Ik begon open aan dit traject, onder de illusie MS-ers te moeten trainen. Inmiddels ben ik wijzer en weet dat deze mensen geen inspiratie of motivatie nodig hebben, maar juist geremd moeten worden. In vijf trainingen heb ik letterlijk niet één klacht, klaagzang of negatief geluid gehoord. Als er al iemand klaagde, dan was ik het zelf, omdat eenieder tussentijds extra had getraind en ik dus niet. Zo liep Jolanda bijvoorbeeld de Vierdaagse van Alkmaar en Ronald en Belinda hadden deze week stiekem al eens 32 kilometer gelopen. Deze bikkels zijn er helemaal klaar voor en ik ben er van overtuigd dat ze het allemaal gaan halen. Er is inmiddels door het Nationaal MS Fonds tevens een prachtige bungalow geregeld in het rustieke Hoenderloo, dus we zijn er helemaal klaar voor.

 

Er rest mij dan ook eigenlijk maar een stille hoop en dat is dat we met hetzelfde team en de vele anderen die ze onderweg inspireren, volgend jaar aan de start staan in Nijmegen voor de 40 kilometer.

 

Jan Fokke

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s