Verslag vanuit het veld

Op pad met een allegaardje
11 juli – Dag van vertrek. Niels pikt me op na wat een rustige ochtend had moeten zijn, maar zoals dat altijd gaat voor een avontuur hebben we het beide veelstedruk en hij arriveert anderhalf uur later. Met de auto tot de nok toe afgeladen vertrekken we richting Hoenderloo. Een vreemde uitrusting: duffel, telescoopstok met latex er nog aan, stuk pvc-buis, verfroller en een laptop. De Apeldoornse Vierdaags is niet het eerste dat door je hoofd gaat als je ons ziet. De intentie:  De verlengbare telescoopstok waarmee ik normaal gesproken mijn plafond wit, wordt ditmaal de stok die de vlag van het Nationaal MS Fonds moet dragen tijdens de intocht op vrijdag. Op de stok bevestigen we de houder van de verfroller en daar weer bovenop een stuk pcv buis, zodat we een mooie constructie hebben waaraan de de vlag kunnen bevestigen met tyraps. Daaromheen 100 ballonnen. De laptop is er om de foto’s over te sturen naar de website. Als we het zo uitleggen, klinkt het aannemelijk. De dikke tas is te wijten aan de 20 extra shirts die ik bij me draag met onze strijdkreet: “Dare to dream, dare to Do!”

Hemels paradijs in de Rimboe
In Hoenderloo rijden we over de Krimweg die vanuit Hoenderloo de Rimboe inloopt. Nèt voor het einde van de wereld volgt een bord met ‘doodlopend’. Een bord dat me in meerdere opzichten fascineert. In de eerste plaats: wordt dat het thema van deze week? In de tweede plaats: blijkbaar bivakkeren wij voorbij het einde van de wereld. We rijden weg van een snelweg, een provinciale weg op, door naar een bosweg en na het bord wordt het een karrenspoor. Rechts van ons doemt Ben’s Dream De Rimboe op. It’s all in a name: een hemels paradijs in de rimboe. Ben en Mia zijn ‘laidback’ zoals ze dat in Australië plachten te zeggen en leggen ons uit waar het huisje is.

Petra’s sterrenstatus; een heel klein kansje
Als we het park oprijden ontwaren we Petra. Ze heeft zojuist haar sterrenstatus als wandelende MS-ers bevestigd gekregen. Zij, haar moeder en Margreet waren het park nog niet binnen of een bebaard man kwam enthousiast op hen toerennen: ‘bent u de familie Bol?’ Verbaasd schudden ze bevestigend het hoofd. De man sleurt hen een bungalow binnen en leidt hen rond. Ze mogen gratis van het internet gebruik maken, het huisje is uiterst luxe en comfortabel met een immense flatscreen-TV. Ze zijn helemaal perplex van deze onwaarschijnlijk gastvrije ontvangst. Is hun sterrenstatus hen vooruit gesneld? Wat doet dit project met mensen. Ze hebben dan wel in Dagblad Trouw gestaan, maar dit gaat wel heel ver. Het valt hen wel op dat de man nogal verwonderd reageert als ze het woord ‘wandelen’ in de mond nemen. Dan opeens loopt een groepje mensen binnen; die andere familie Bol… Een kans van, tsja ehh één op een miljard ongeveer.

Een oase in de jungle
Net als ze het huisje uitlopen, komen Niels en ik aanrijden en kunnen we samen het echte huisje bewonderen. Het huisje dat wij krijgen is nog beter. Een immense woonkamer met drie banken, een flatscreen-TV, een mooie lange eettafel die uitkomt op de openslaande deuren naar onze tuin. Een tuin die beter te bestempelen is als een paradijselijk stukje groen dat overloopt in het bos; een eigen stukje rimboe, een oase. Vijf slaapkamers voor twee personen en twee douches. Dit gaat een heerlijke week worden.

Inspirerende post
Ons weerzien begint heel plezierig als blijkt dat we een immense stapel post hebben ontvangen. De postactie die ik ben gestart met het Nationaal MS Fonds heeft effect gesorteerd. Er liggen zeker tien enveloppen en twintig ansichtkaarten en met de groep nemen we de inhoud tot ons. De mooiste reactie: toen ik nog geen MS had ook de vierdaagse in Nijmegen gelopen. Zou het nu denk ik niet eens meer durven proberen… Als ik jullie zie, denk ik ‘moet ik misschien volgend jaar ook maar doen, al is het alleen maar om bij jullie team aan te sluiten’.

Het maakt emoties los en zal op de moeilijke momenten de teamleden zeker inspireren om toch die extra stap te zetten. De intentie van dit project, laten zien dat beweging niet stopt als je MS hebt, is nu reeds geslaagd. Mensen laten zien dat het dus wel kan, of dat je het in ieder geval moet proberen. Zoals vriendin Carmen zo terecht opmerkt: Ik ben trots op jullie, de reis die je gemaakt hebt is het belangrijkst, je hebt het geprobeerd.

RTV Apeldoorn
Met het hele team vertrekken we richting Apeldoorn om daar de startkaarten op te halen en de openingsceremonie te aanschouwen. Het is al een gezellige en ontspannen boel en belangrijkst: prachtig weer. Op het voetbalveld staan twee grote tenten en daar tussen een terras waar tientallen mensen lekker aan een biertje zitten. Als ik in de tent mijn startkaart ophaal, zie ik net RTV Apeldoorn binnenlopen, een blonde dame en een cameraman. Niet veel later gaat mijn telefoon: ‘Kan ik jullie interviewen, waar zijn jullie?’ ‘Als je je omdraait, zie je dat ik naast je cameraman sta!’ Aan alles is te zien dat we hier niet met Nijmegen te maken hebben: je hoeft niet lang te zoeken voordat je iemand gevonden hebt, geen chaos, geen massa’s, rustig hangen op het gras, persoonlijke aandacht en een prachtige omgeving. Aldus hebben we al na één minuut de afspraak dat we na de openingsceremonie worden geïnterviewd door RTV Apeldoorn.

Apeldoorns ceremonieel
De openingsceremonie past volledig in het Apeldoornse sfeertje. Lekker ontspannen en low profile. Zelfs zo low profile dat de twee boxjes het geluid in de verste verte niet richting alle luisteraars dragen. Er volgen enkele opgelezen speeches, enkele nummers van het ‘old boys seniorenorkest De Vriendenkring’ en ten slotte wordt het NWB-Vierdaagse marslied gezongen. Alhoewel gezongen? Er wordt lacherig gemurmeld en een beetje geklierd. Ook wij liggen lacherig, landerig in het gras. Dat verandert als het Wilhelmus wordt gespeeld. Iedereen staat op en de Vierdaagse is geopend. Nadat twee hotemetoten zijn geïnterviewd zijn wij aan de beurt. Ik mag in eerste instantie iets zeggen over mijn protegees en daarna zijn ze zelf aan de beurt. De boodschap is duidelijk: ’Wij hebben géén spierziekte en willen respect’. Dat laatste krijgen ze, in ieder geval als je kijkt naar de hoeveelheid persaandacht die het team genereert. Het interview is nog niet voorbij of Ronald hangt al weer aan de lijn met radio Gelderland. We krijgen heel veel ruimte om over de ziekte en de gevolgen te kunnen vertellen en dat was ook precies de intentie.

Snacken in de Specht
Op de terugweg slaan Niels en ik bier, wijn en sportdrank in. Het illustreert de sfeer die om deze groep heen hangt. Er wordt serieus gesport en een plezierige sfeer. In onze bungalow De Specht gaan de tuindeuren open en genieten we in het zonnetje, in de rimboe van een biertje en een Rose-tje. We zijn er klaar voor. Vol goede moed gaan we naar het restaurant, als blijkt dat de kok pas woensdag aan de bak gaat, want het is nog geen hoogseizoen. Er is wel een ‘snackhoek’. En nieuw plan is snel gesmeed. Iedereen terug naar het huisje en Niels en ik nemen de bestelling op, waarna we een immense hoeveelheid patat moeten gaan halen. We hebben te maken met prachtige, eigenwijze individuen, wat blijkt uit de bestelling: 1 patat majo, 2 patat speciaal, 1 patat curry, 2 patat pinda, 1 patat zonder etc. De dame achter de balie steunt, de hele dag niets te doen en nu moet ze alle registers open trekken om tien uitgehongerde wandelaars te voeden. Met een pens vol patat, kruipen we onder de wol.

Groepsprocessen; over opstaan en vertrekken
12 juli. Dag I – Na enige overredingskracht gaat bij iedereen de wekker om 5.45 uur. Er ligt een collectieve ambitie om om 6.30 te vertrekken en om 7 uur aan de start te staan. Die ambitie wordt net niet bewaarheid. Iedereen zit tijdig aan het ontbijt en samen genieten we van koffie, jus en bammetjes. Als we de deur uit willen, lopen we uiteraard wat vertraging op. Dat heet een groepsproces. Ik ben daar niet zo goed in. 6.30 is 6.30 en als je moet poepen, moet je eerder opstaan is mijn devies. Toch gaat het in deze groep erg voorspoedig. Er heerst een goede non nonsense mentaliteit en ik sta maar een paar minuten buiten te vernikkelen tot we compleet zijn. In Apeldoorn volgen we netjes de instructies van de parkeerwachters op. We staan zeker een kilometer van de start verwijderd en lopen dus elke dag twee kilometer meer. Waarvan akte.

Een groepsportret; 6 TV-persoonlijkheden
Meteen heeft TV Gelderland ons in de smiezen en wordt een uitgebreid interview met de groep afgenomen. De interviewer probeert de groep reacties te ontlokken met botte vragen. Hij waarschuwt ook dat hij het zo doet. ‘Ik zie niks aan je, dus dat MS stelt niets voor?’ ‘Als je30 kilometerkunt wandelen, dan heb je toch geen MS?’ Er gebeurt precies wat hij wilde bereiken. Hij krijgt vinnige antwoorden, waardoor later in het groepsportret mooie pittige statements naar voren komen. Ook vertelt de voiceover luid en duidelijk dat we hier te maken hebben met een zenuwziekte en NIET met een spierziekte. Mission accomplished. Later belt de interviewer terug om zijn excuses aan te bieden dat hij zulke botte vragen stelde. Hij wenst ons bovendien ontzettend veel succes. Wij hebben het niet zo ervaren, omdat hij ons ook van te voren waarschuwde. Bovendien zijn de teamleden naar elkaar ook lekker direct. Geen slachtofferrol, maar positief en adrem en elkaar op de plek zetten. Zijn vragen kwamen nog niet in de buurt van onze onderlinge lompe opmerkingen. Zo hebben we tientallen dingen verzonnen waarvoor MS staat: Meer Spetters (het regent de tweede dag nogal en dat is een understatement), Monsterlijke Scheurmuil (heeft betrekking op Yolanda die niet op haar mondje gevallen is en zeer adrem reageert), Meer Sporten, magnifieke snotneus etc.

Kronkelende geitenpaadjes
Met een half uur vertraging gaan we op pad, terwijl de TV-ploeg ons uitzwaait. Al snel wordt duidelijk dat dit niet de Nijmeegse Vierdaagse is. Als je met 45.000 mensen loopt, moet je over brede asfaltwegen. Met 5.000 man kun je over bospaadjes, zelfs geitenpaadjes. De hele dag laat zich kenmerken door smalle paadjes door de prachtigste bosgebieden. We kringelen van het ene naar het andere natuurgebied. Het is een van de mooiste wandelingen die ik in Nederland ooit gemaakt heb. Nadeel is wel dat de ongeeffende paden een enorme belemmering vormen voor onder andere Petra. Ze ziet minder goed en elke kuil of hobbel die onaangekondigd komt, vormt een klap op haar knieën en heupen. Nauwlettend houden we voor haar het pad in de gaten proberen haar tijdig te waarschuwen. Zo nu en dan verzwikt ze bijna een enkel als ze iets teveel van de lijn wijkt als ze in een karrenspoor loopt. Ze blijft echter lachen en beukt gewoon door. 

Teamanalyse
De tocht verloopt voorspoedig. Jolanda en Ronald lopen het sterkst. Ronald heeft immens lange benen en Jolanda heeft gewoon keihard getraind. Ze heeft de vierdaagse van Alkmaar reeds in de benen, 4×25 km. Adri loopt zoals altijd, lachend en zonder problemen, altijd in de buurt van Petra om te wijzen op twijgjes en polletjes. Yolanda en Margeet, lopen samen op waarbij Yolanda hetzelfde doet en wijst op oneffenheden. Arie loopt op zijn tandvlees vanaf de start. Arie start namelijk vandaag al met pijn in de rug. Hij is aangereden door een fietser waarna zijn rug opspeelt. Dat boeit Arie echter niets. Hij negeert het en vreet de kilometers alsof het weerloze prooidiertjes zijn. Fotograaf Niels loopt makkelijk en heeft eerder een luxeprobleem. Als je basistempo om en nabij de 7 km/ uur ligt dan is 5 of minder nogal pijnlijk. Het is bij hem bovendien de mentale gewaarwording dat je er dan 7 of meer uren over doet.

Gruwelijk(e) stinkende toiletcabines
Belinda loopt makkelijk. Ook zij heeft heel hard getraind. Spijtig genoeg krijgt ze verschrikkelijk last van haar buik waardoor ze binnen korte tijd enkele keren het toilet moet opzoeken. Door het verlies van vocht en zouten verzwakt ze snel. Bovendien bemerk ik dat een plastic toilethok in de hitte zelfs van een afstand onwaarschijnlijk stinkt. Ik moet er niet aan denken daar enkele malen kort achter elkaar IN te zitten. Belinda zwalkt naar buiten met een wit bekkie. Tijd voor een tussenstopje. Ik stuur iedereen weer op pad en Belinda en ik gaan even bij de medische post langs. De bloeddruk is uitstekend en we vullen vocht en zouten aan met bouillon, cola en water. Tevens krijgt ze twee pillen om de buikloop te stremmen. Het helpt en niet veel later gaan we samen weer op pad. Belinda bijt door en loopt zonder verdere problemen de tocht uit.

Massage met kolenschoppen
Arie gaat na afloop langs de massagepost om de stramme rug te laten masseren. Ik vraag of het een aantrekkelijke dame was die hem masseerde. ‘Nee een grote kerel met handen als kolenschoppen!’ Dat is misschien wel beter. Voor de rug. Als een verlichte geest komt hij terug. Samen lopen we de kilometer naar de auto. We hebben vandaag30,9 kilometergelopen +2 kilometervan en naar de auto. Een prestatie van formaat en hier en daar vang ik van andere mensen op dat dit tien keer zwaarder is dan de Nijmeegse vierdaagse gezien het offroad karakter. Ik ben het er mee eens en ik ben trots op mijn protegees.

Respect
Niels en ik scheuren meteen door naar Nijmegen, aangezien mijn vrouw jarig is. We eten gezamenlijk een hapje, maar niet nadat we de uitzending op TV Gelderland hebben opgespoord. Vol verwachting gaan we zitten en ik zie het team voorbij komen. Ze hebben de beelden strak geknipt en er volgt een dynamisch en pittig item waarin een mooi beeld van het team en de ziekte worden geschetst. Vooral de nuchtere Arie valt op: ‘Ik heb MS, kun je ’t zien dan? Nou? Kun je het zien?’ Ook de dames laten van zich horen. ‘Wat willen jullie bereiken?’ ‘We willen respect!’ En zo is het maar net.

Natte slierten van ellende
13 juli. Dag II – Deze wandeldag laat zich maar met één woord kenmerken: H2O. Voor de leek een sfeerimpressie: vocht, water, nattigheid, regen, druppels, spetters, nat, damp, schimmel, koud, mistig, mos, plassen. MS staat vandaag voor Meer Spetters. Ik sport veel in de buitenlucht. Eenieder merkt op ‘maar het regende vandaag!’ De praktijk wijst vrijwel altijd uit dat het meevalt, het regent een uurtje, of zo nu en dan een buitje. Zo niet vandaag. Als ik huisje uitloop regent het en het blijft non stop, aan een stuk door, onafgebroken, de hele tijd, zonder onderbreking, permanent regenen tot ik het huisje na afloop weer binnenloop. Niet druppeltjes, nee wolken van verdikt water, slierten van natte ellende. Welke gek heeft dit besteld? Kan iemand de kraan dichtdoen? Wie kan de software van de buienradar herprogrammeren?

Ironie in de regen
Arie interesseert het – ongenuanceerd gesproken – geen ene reet. Hij heeft pijn en wandelt in een kleine cocon ondertussen voortdurend grijnzend om zijn ellende. Ik loop vanaf de start naast hem en we lopen rustig, maar gestaag achter de rest aan. Vlak na de start volgt een pittige beklimming, een berg van formaat. Gezellig kletsend vliegen de kilometers onder ons door. Arie vertelt over zijn dromen en we hebben een geanimeerd gesprek. Bijna elke zin die Arie uitspreekt, wordt gekenmerkt door enige mate van ironie. Ik mag dat graag en ben er zelf ook niet van verschoond.

Vapour barrier
De regen maakt dit een zware dag. Vooral Petra heeft het zwaar te verduren. Ze heeft slechte benen vandaag en moet werken in de soms enkelhoge blubber. Regen is op zich geen bezwaar, maar gecombineerd met het slechte terrein, wordt het een barrière van formaat. Voortdurend moeten we haar bijstaan als ze van het pad dreigt te glibberen. Vandaag van mijn kant geen tekort aan peptalks. Ik probeer de moed erin te houden bij iedereen, maar het is wel ongelooflijk wat dit team op z’n dak krijgt. Maandenlange droogte wordt in één enkele dag gecompenseerd met 50 tot85 literper vierkante meter. Dit zijn dagen waarop weermannen gek worden van enthousiasme en met schuim om de mond en stuiterbalogen van de adrenaline laten zien dat er vandaag wel 30 emmers vol water zijn gevallen op het kleine stukje voor hun voeten. Idioten.

MS-ers bevechten elementen
Het zwaarste stuk van de dag wordt gevormd door een onbeschutte oversteek van een heidevlakte. Ik loop samen met Arie. De wind komt van rechts voor en kwakt de slierten met regen in ons gezicht. We zijn doorweekt en in mijn twee t-shirtjes is het woord ‘warm’ niet meteen het woord dat mijn staat schetst. Doorlopen is het devies. Zowel Arie als ik vinden het allemaal wel mooi. Mensen die lopen te klungelen met die stomme poncho’s en kapot gewaaide paraplus. We constateren dat wij beter gaan functioneren naarmate de omstandigheden zwaarder worden. Lachend beuken we tegen de wind in en luisteren naar de klagende mensen om ons heen. MS-ers wandelen de vierdaagse en bevechten hun ziekte, de afstand en de elementen. 

Koudekrimp
Als ik me ergens even omdraai ontwaar ik in de verte Niels. We zwaaien en brullen naar elkaar. Dit is ook ons op het lijf geschreven en het doet denken aan de vakantie die we in Noorwegen vierden toen we 18 waren. Twee jonge ventjes met rugzakken en ontiegelijk veel regen en slecht weer in Noorwegen. We grijnzen. ‘Het is zo koud!’, brul ik tegen hem terwijl ik mijn wijsvinger en duim op drie millimeter van elkaar houd. Ook Arie grijnst.

Kinky
Het kost me moeite mijn gsm droog te houden. Ik houd hem bij de hand in verband met eventuele telefoontje van radio of tv. Inderdaad word ik ergens halverwege gebeld door kinky FM? ‘Hallo, u loopt volgende week de Nijmeegse Vierdaagse hè, met 30 andere MS-ers? En u hebt MS, toch?’ Hijgend leg ik uit: ‘Nou ehh nee, ik loop nu ter plekke de Apeldoonse Vierdaagse’. ‘O, maar u heeft MS he!?’ ‘Ehh, nee, ik train de groep, maar om me heen lopen allemaal mensen met MS’. Stilte. ‘Oh oké, ik plaats u binnen 30 seconden in de uitzending’. Blijkbaar is dit ook nieuwswaardig. Er volgt een leuk interviewtje en ik moet de reporter stellig beloven iedereen ontzettend veel succes te wensen. Dat doe ik dan ook. Niet veel later belt ook Marianne. Ze is (hard)looptrainster en heeft de groep een dag onder haar hoede genomen tijdens een trainingstocht. Ze komt donderdag met haar man met de camper en zal de vrijdag meelopen. Ze leeft ontzettend mee en ook haar moet ik beloven alle bikkels succes te wensen en een knuffel te geven. Ik krijg het er maar druk mee.

Er zit geen vet an
Als we op26 kilometerzitten, volgt een rustplek. Niels loopt achteraan met Arie en belt me op. ‘Jan, ik heb het zo verschrikkelijk koud, ik houd dit niet meer vol, ik moet harder lopen anders haal ik het niet’. Arie heeft blijkbaar dusdanig pijn in de rug dat het tempo eruit is. Ik maan Niels lekker door te lopen, dan zal ik teruglopen en Arie vergezellen. Niet veel later komt Niels aangesneld en schotelen we hem bouillon voor. Niels heeft een judoschool en is zo afgetraind dat er ‘geen vet meer an zit’. Als je hem te lang in de kou zet, wordt hij blauw. De groep gaat vol goede moed verder en ik ren een kilometer terug om Arie op te pikken. Grijnzend komt hij aanlopen, zo scheef als een halve maan. De snit is er een beetje af.

Rambo en colliborder
Iedereen krijgt gaandeweg een bijnaam. Ik heet vanaf nu niet meer Jan Fokke, maar Jan Collie border, refererend aan de bordercolli die de schaapjes op het rechte pad houdt. Voor Arie is de enige passende naam Rambo. Hij loopt niet op schoenen, niet op karakter, maar op tandvlees. Arie is het levende bewijs dat je tientallen kilometers op tandvlees kunt lopen. Met elke stap gaat hij meer scheef lopen om te compenseren en de pijn te reduceren. Soms adviseer ik hem – als het pad een beetje bol staat – om aan de linkerkant te gaan lopen zodat hij niet omvalt en rechts met zijn hoofd door de bosjes schuurt. Arie kan er alleen verschrikkelijk hard om lachen: ‘Ik ben goed in lachen om mijn eigen misère’. We lachen samen heel wat af. Leed verbroedert en humor relativeert. Als we weer bij de rustpost zijn, haal ik een hamburger zodat ook Arie kan warmen en opladen. We schransen in de regen, tot de enkels in de modder.

De grens bereikt
Toch komt er ook voor Arie een moment dat genoeg, genoeg is. Als ik met de tassen sta te klungelen om zijn stempelkaart te vinden bij de controlepost loopt hij verder. Als ik echter achter ham aanga, zie ik hem een paar honderd meter verder tegen een boom staan. Hij grijnst: ‘Tjonge jonge dit is niet leuk meer! Ik heb me toch een pijn man, niet normaal. Alles doet zeer; mijn benen, mijn rug, mijn schouders!’ Schaterlachend staat hij tegen de boom te schudden. Zelfs inademen doet verschrikkelijk zeer. ‘Dit is wel duursport man, ik loop al twee kilometer met mijn adem in’. Ook ik sta te schudden van het lachen. Het is mooi geweest en langzaam lopen we terug naar de stempelpost. Ik ben blij dat Arie voor zichzelf deze beslissing neemt. Ik zal hem steunen tot het bittere eind, zo lang een en ander binnen de grenzen blijft en zal hem nooit over halen te stoppen. Dat moet hij zelf beslissen. Arie heeft echter nogal dik tandvlees en dus duurt het nogal lang voordat hij het niet meer leuk vindt. Jogn Rambo noemen we hem collectief. ‘Maar ik kijk toch helemaal niet zo moeilijk als Rambo?’, merkt Arie op. ‘Nee, maar dat komt omdat je geen rood lintje om je kop hebt gebonden waarmee je je hersens afknelt.’ Arie grijnst weer en ik zet hem in de tent bij de stempelpost. Een man met een markante snor belt en zorgt dat de bezemwagen Arie even komt oppikken. Vier kilometer voor de finish laat ik hem achter. Het illustreert dat de pijn erg moet zijn. Als je nog maar vier kilometer moet en Arie heet, dan moet het wel heel bont zijn.

Close finish
Ik zet de achtervolging op de groep in. Non stop ren ik de vier kilometer die mij scheiden van de finish en ik haal de groep100 metervoor de finish weer bij. Ik heb dus4 kilometerhardgelopen van de 32,9 en tussentijds twee kilometer extra om aan te haken bij Arie; het begint bijna op de Nijmeegse 50 te lijken. Tel daar de zwaarte van het terrein bij op en besef wat het team ook vandaag gepresteerd heeft:32,9 kilometerin stromende regen over glibberige bospaden. Ze krijgen nogal wat te verduren en dat blijkt ook als de tranen in de finishtent rijkelijk stromen. Even stoom afblazen met een rose-tje. Een enkeling murmelt: ik denk dat ik morgen een rustdag neem of misschien maar 20 loop. Ik weet dat het niet aan de orde is. Deze mensen gaan door, tot het gaatje als het moet. Ze willen koste wat het kost bewijzen dat ze het aankunnen, dat je met MS ook grenzen kunt verleggen. Ik weet dat ze morgen alle zes wederom aan de start staan om een statement te maken, zelfs Petra waar ik een klein zwak voor heb. Ze beukt zich vooruit door de modder, altijd goedgemutst, terwijl ze met haar stok steun zoekt als er weer een oneffenheid op haar pad komt. Eenmaal zeg ik haar: ‘Kijk uit, er volgt een slootje en dan weer oneffen gras’. Ik hoor een immense plons als Petra gierend van het lachen brult: ‘Ik heb het slootje gevonden hoor’. Hoe kun je nu geen tranen in je ogen krijgen als deze groep na afloop steun bij elkaar zoekt en stoom afblaast. Als sportman kan ik niet onberoerd blijven. Hoe moet dat straks bij de intocht…?

Als we ’s avonds heerlijk eten in het restaurant op het vakantiepark is de sfeer alweer heel positief en hoor ik alweer de geluiden die ik voorspeld had. Er wordt gelopen morgen.

Advertenties

6 gedachtes over “Verslag vanuit het veld

  1. Wat een leuk verslag! Leuk om te lezen,en soms minder leuk om te lezen. Maar ondertussen ben ik natuurlijk vooral trots op jullie doorzettingsvermogen! Mijn respect hebben jullie!

    Like

  2. Wat een verslag, maar heerlijk geschreven… ik hou wel van die humor die erin verweven zit, soort van zelfspot en zeer realistisch omgaan met situaties !!! en Arie, het spijt me, maar ik heb enorm moeten lachen om “uitspraken” van jou, in dit verslag… wat moet jij een inspiratiebron voor anderen zijn ! Mensen, ZEER veel respect, is alles wat ik voor jullie voel…

    Mar

    Like

  3. Ik vind jullie kanjers hoor! Heb zelf ook MS en loop hier in Spijkenisse niet eens de mini-vierdaagse mee 🙂 Maar ja, ik kan weer andere dingen.
    Heb op internet het interview met tv Gelderland gezien en ga morgen kijken of de intocht wordt uitgezonden. Jullie hebben het vandaag wel voor de kiezen gekregen want de regen viel nu echt met bakken.
    Morgen wordt het beter hoor ik zojuist op tv. Een zonnige finish dus, maar de zon zal stralen op al jullie koppies als jullie over de streep komen! Met of zonder regen. Succes en respect!

    Like

  4. Hallo allen met genoegen heb ik vanuit China jullie verslag gelezen en ja ik neem mijn petje af…een stelletje bikkels zijn jullie stuk voor stuk en van opgeven nee ho maar dat ken ik dat doen ze niet…Zoals Jan een zwak heeft voor Petra heb ik dat voor Belinda en Arie…trots als een pauw ben ik op hen…Ik hoop dat de laatste dagen te dragen zijn en dat jullie een warm welkom hebben vrijdag Succes nog even Gr Yvonne

    Like

  5. Respect.

    Ik neem mijn pet voor jullie af, met dit weer, op zo’n zwaar en zeiknat parcour!
    Hopelijk is het morgen beter en krijgen jullie een mooie intocht.
    Heel veel succes nog!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s