Een verslag uit het veld van de finaledag; de intocht

15 juli, dag IV, 29,8 kilometer, dag van de intocht

 

Teamvoorbereidingen

Ik word voor de wekker wakker omdat de regen zo hard tegen het raam klettert naast mijn oor. Niet weer! Gelukkig blijkt het later mee te vallen. Toch laat ik het schminken van mijn gezicht achterwege. Om nu met van die verregende gekleurde strepen op mijn borst rond te stappen, is ook zo’n blamage. Wel tape ik alle onderdelen voor de vlagconstructie samen zodat ik straks met de vlag van het Nationaal MS Fonds kan lopen. Het team is al druk in de weer en de hele bungalow staat op z’n kop. Ook Belinda heeft weer een soort vastberadenheid in haar ogen die doet vermoeden dat ze zelfs door Rambo vandaag niet te stoppen is. Er is in ieder geval méér dan een blaar voor nodig om haar vandaag van de intocht af te houden. Niels hult zich in Gore-tex regenbroek en dito jas. Met zijn geringe vetpercentage heeft hij zijn lesje wel geleerd. Geen blauwe lippen meer voor hem. Hij kleedt zich alsof we een top in het hooggebergte gaan bedwingen.

 

Rambo heeft pijn

Met enige vertraging gaan we op pad. Vandaag is het de beurt aan Arie. Als iedereen buiten staat, komt hij grijnzend naar buiten gestrompeld. ‘Alles doet zeer Jan, mijn armen, mijn schouders, mijn rug, mijn benen en mijn kop, alles!’ Wat moet je hier nu op zeggen? Niets. Dan wacht je dus. Van Arie tolereer je dat en wacht je langer als dat nodig is. Een karaktermensch.

 

Over zwartlopers, blaren en fraudeurs

Bij de start een klein dipje. Belinda en Petra staan als nummer 13 en 14 op de lijst bij de blarenpost. Dat gaat even duren. Gelukkig werkt het medisch team als een dolle. Maar dan: Ik heb gisteren netjes gemeld dat Belinda niet kon starten en daarom heeft ze nu geen recht op medische behandeling. Ze heeft immers geen startkaart. Dat wordt Belinda teveel. Een tegenslag die er weer bovenop komt. Gelukkig leert enig rustig overleg met het hoofd medische dienst dat Belinda wel degelijk geholpen mag worden. Waar het om gaat, is dat er is betaald. Ze willen voorkomen dat er zwartlopers worden geholpen; die hebben eenvoudigweg geen recht op medische verzorging. Het schijnen er nogal een aantal te zijn. Niet betalen, maar wel meewandelen. Daar doen wij niet aan mee en daarom heb ik als groepsleider ook netjes gemeld dat Belinda gezien haar pijnlijke blaren een dag niet kon starten. Wij doen netjes; zo mogelijk worden we nog netter geholpen door de medische dienst. Belinda staat dan ook niet veel later buiten te briesen als een leeuw die uit de kooi is gelaten; lopen wil ze en hard! De groep is reeds vertrokken en samen zetten we de achtervolging in.

 

Teambespiegelingen

Jolanda en Ronald lopen zoals altijd makkelijk en voortvarend. Je ziet ze niet en je hoort ze niet. Arie en Petra hebben het heel zwaar vandaag. Door het modderworstelen heeft Petra vandaag wel heel zware benen en Arie is onderhand uitgehold door het pijnlopen. Hij heeft eigenhandig een nieuwe dimensie toegevoegd aan het begrip pijnbeleving. Vandaag is de koek echter op en moet hij de teugels laten vieren. Gelukkig zijn Marianne en Rob er om hem te steunen, maar zowel Petra als Arie besluiten om bij de splitsing te kiezen voor de twintig kilometer. Een wijs besluit. Tot een bepaalde hoogte is het beschouwen van iemand die pijn lijdt oké, maar als je zelf plaatsvervangend pijn begint te krijgen, is het wel mooi geweest. Margreet, Yolanda en Niels lopen samen op. Margreet loopt goed, maar de vermoeidheid is wel af te lezen aan haar gezicht. Ze had gisteren ballonkuiten die zelf na een uitgebreide massage nog aanvoelden als gewapend beton. Ze heeft daar ook vandaag ;last van en trekt als gevolg daarvan met haar benen. Dat heet compenseren en daar krijg je dan weer nieuwe pijntjes van, blaren bijvoorbeeld. Zo komt het dat Margreet de massage bezoekt en door mij vakkundig wordt dichtgetaped. Belinda loopt ondertussen stug door en slaat alle posten over. Doorlopen is het devies, want als je stopt gaan je tenen kloppen.

 

Bambi in de bocht

De dag laat zich kenmerken als rustig en gemoedelijk. Het is windstil, bewolkt en doodstil in het bos als we starten. We zien dan ook eindelijk ons eerste hert. Een kleine bambi steekt in de verte de weg over. Dit zal je dus in Nijmegen echt niet gebeuren. De kilometers vliegen onder ons door en voor we het weten bevinden we ons op het 17-kilometerpunt in Hoenderloo. In de gymzaal krijgt Margreet haar massage. Mijn vrouw schuift ook aan en voorziet iedereen van een kopje bouillon. De rest van de groep bivakkeert ondertussen bij de verzorgingspost verder op de route. Ze liggen in de zon en wachten ongeduldig tot we samen aan de intocht kunnen beginnen. Als we weer op pad zijn ontwaar ik een tafeltje met daarachter twee kinderen. Ze voorzien mensen van stempels. Een kerel voor me biedt zijn arm aan, hilariteit alom. Als ze bij mij twee flinke stempels op mijn voorhoofd mogen zetten is de pret compleet. Ze schieten toe, maar ik maan ze om eerst verse inkt te pakken. Hun dag is gemaakt en ik loop de rest van de dag met twee groene vlekken op mijn kale kop.

 

Een herkenbare groep

Bij de laatste verzorgingspost hergroeperen we. Men wil gelijk door, maar zal toch moeten wachten tot ik de vlag heb gefabriceerd. Ik heb die hele stellage met verfroller en telescoopstok niet voor niets26 kilometermeegezeuld. Ik deel bloemenkettingen om die mijn vrouw heeft meegegeven en tuig de vlag op met ballonnen. Ze zullen zien wie we zijn. Naar goed gebruik moet je geduldige supporters wel iets te zien geven na een lange dag wachten. En zo beginnen we in onze witte shirts die gesponsord zijn door de Leidse Hardloopwinkel, omkranst met bloemenkettingen en een immense vlag op een stok aan onze laatste vier kilometers. Het applaus begint bij elke meter aan te zwellen en de supporters worden talrijker.

 

Kippenvel en rillingen

Als we langs de grote weg lopen, belt radio Apeldoorn voor een interview. Ik vertel hoe we gekleed zijn en dat we een vlag met ballonnen dragen, dat heel Apeldoorn moet uitlopen om ons binnen te halen. Prompt beginnen enkele auto’s hard te toeteren. Blijkbaar volgens ze ons live op de radio en herkennen de vlag langs de weg. Kippenvel. De sms’jes beginnen binnen te komen: Hoe ver nog? Hoe lang nog? Zijn jullie er al? In de verte zien we de feesttent en we horen de muziek. Langzaamaan wordt de finish zichtbaar. Groepen familieleden sluiten de groep in de armen met gladiolen. Een vrijwilligster van het Nationaal MS Fonds duwt ons een Gerbera in de handen. Mijn vrouw blijkt Zonnebloemen te hebben gehaald. De ouders van Ronald hangen ons nog meer bloemenkransen om. Handen worden geschud, omhelzingen en tranen. Meer gladiolen. Dan volgt midden op de weg het welkomstcomité. Een groep van het Nationaal MS Fonds heeft een immense vlag over de weg gespannen. Enkele MS-patienten in rolstoelen om ons binnen te halen. Medailles worden omgehangen, fotografen en een filmploeg van omroep Gelderland. We blokkeren de hele weg en direct worden emotionele interviews afgenomen. De lopers gaan gehuld in bloemenkettingen en zijn bedolven onder bloemen. Heel eventjes zijn het filmsterren die letterlijk en figuurlijk in het zonnetjes staan. Mijn vrouw, Marianne, Rob, Niels en ik trekken ons terug. Dit is hun feestje en ze hebben het verdiend. Maandenlang hebben ze er keihard voor gewerkt en dit is de ontlading. Als groepsleider mag ik uiteindelijk eenieder zijn medaille opspelden hetgeen ik een eer vind. Vooral bij Arie kan ik niet anders dan een gepaste buiging maken, wat een karakterdier, wat een inspiratiebron. Niet voor niets reikt het Nationaal MS Fonds oorkondes uit aan alle teamleden met de tekst: ‘…Je bent een voorvechter en uitdrager van de visie van het Nationaal MS Fonds: “uitgaan van mogelijkheden”…

RESPECT

En zo is het maar net. Deze groep wilde vanaf het begin een statement maken en dat is gelukt. Tientallen keren zijn ze op radio en TV te horen en te zien geweest bij RTV Apeldoorn en Omroep Gelderland. Ze hebben het geschopt tot het ANP en dagblad Trouw en ruim € 1.000 opgehaald voor het Nationaal MS Fonds. Duizenden mensen hebben kunnen horen over de ziekte, de symptomen en het feit dat MS een ziekte aan het zenuwstelsel is en géén spierziekte. RESPECT wilden ze, zoals Margreet zo terecht opmerkte in een TV-interview en dat hebben ze gekregen. Niet voor niets zullen Niels en ik een inspiratieboek maken over dit bijzondere project en deze bijzondere mensen. Ik schrijf en Niels fotografeert. Volgend jaar zijn we weer van de partij. Jij ook?

Een gedachte over “Een verslag uit het veld van de finaledag; de intocht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s