Verslag van derde dag vanuit het veld

14 juli, dag III, 31,8 kilometer, just another rainy day…

 

Regenrecords

Deze dag begint zoals de dag van gisteren; vochtig. Het lijkt non stop te hebben geregend vanaf gisterenochtend. Mijn bed staat aan het raam en de hele nacht heb ik water tegen het raam horen kletteren. Het is een mirakel dat ik niet mijn hele bed heb ondergeplast. Het geluid maakt opstaan en jezelf in (nog) natte kleding en schoeisel hijsen tot een ware kwelling. Na afloop van deze week kom ik thuis en blijkt mijn complete tas inclusief vulling klam te zijn. Het heeft zo hard en veel geregend dat de combinatie huisje, grondwaterpeil en ventilatie het niet meer aankunnen. Alles is klam. Een en ander wordt bevestigd door de pers. Een Google search levert op: ‘…In Nederland is er de afgelopen 24 uur tot 80 mm gevallen in de omgeving van Den Haag…’.

Voor de goede orde: dat is80 literper vierkante meter. Dat zijn emmers vol water die je over je krijgt uitgestort.

 

Ik ga uit wandelen en neem mee…

5.50 uur. Op dit tijdstip ben ik veelal niet in staat tot het nuttigen van vast voedsel, dus ook vanochtend houd ik het bij twee glaasjes jus en twee kopjes koffie. Ik kom als laatste mijn bed uit, maar sta zeker niet als laatste buiten. Ronald ook niet. Zeer demonstratief zet hij een voet over de drempel en roept: ‘Zo, vandaag ben ik de eerste!’ Het is spijtig dat die voet dan wel het eerste is, maar dat de verkeerde schoen er omheen zit. Dat bemerkt hij in de auto, als we bijna bij de start zijn. Hij heeft zijn sneakers aangedaan om het aantrekken van zijn (nog) natte wandelschoenen uit te stellen. Geef hem eens ongelijk! Hij heeft een en ander echter wel heel definitief uitgesteld door ze thuis te laten. Hij zit achterin de auto en schrikt zich een hoedje. ‘Wat is er?’, vraag ik verschrikt. ‘Ik ben mijn wandelschoenen vergeten’. Hilariteit alom. Ronald lost het assertief op. Hij zet ons af bij de start, drukt zijn telefoon in mijn hand zodat ik zijn radio-interview kan overnemen en scheurt snel op en neer om zijn schoenen op te halen. Hij heeft ons spoedig bijgehaald.

 

Blaren onder de nagels

Petra en Belinda zijn ons vandaag voorgegaan om een stopje bij de blarenpost te maken. Als wij aankomen zijn ze reeds in goede handen. Terwijl we wachten, doe ik een interview met Radio Apeldoorn. Als ik neerleg komt Adri op me toe. Er is een probleempje dat ik moet oplossen. Belinda ligt op de behandeltafel. Ze heeft gisteren de laatste kilometers moeten strompelen en nu blijkt waarom: zeer pijnlijke blaren. Er is echter een kanttekening te plaatsen: ze zitten niet onder haar voeten, maar onder haar nagels. De arts heeft twee spuiten met vocht afgezogen en ook gezien haar dikke voeten raadt hij haar af vandaag te starten ‘Dat zou een uiterst pijnlijke bedoeling worden’. Belinda is echter onverzettelijk: ‘Maar ik moet van drillmaster Jan’. De arts trekt zijn neus op: ‘Ja, maar die loopt naast jou, die voelt jouw pijn niet’. De boodschap is helder: hier kan eenvoudigweg niet gelopen worden. Gelukkig zijn blaren de oorzaak en niet MS, zoals Belinda later ook opmerkt tijdens een TV-interview. Belinda is natuurlijk ontroostbaar en enige tranen worden geplengd. Ze is in staat om zo in één keer met harde muziek naar huis te scheuren en aan de andere kant is ze daar nu juist helemaal niet toe in staat. Woede, vermoeidheid, pijn en teleurstelling bundelen zich. Ik besluit dat ik met Belinda naar het huisje in Hoenderloo zal gaan en vanaf daar zien we wel verder. Ik stuur de groep op pad, zodat ze niet langer hoeven te wachten en koud te worden.

 

Geen MS, maar blaren doen de das om

Ik begrijp Belinda’s emoties. Niet de MS doet haar vandaag de das om, maar venijnige blaren. Deze mensen willen echter zo graag laten zien dat ze ondanks hun MS deze prestatie kunnen neerzetten, dat ze veel verder doorzetten en meer pijn kunnen en willen verdragen. De noodzaak dan te moeten stoppen door een blaar is dan een trieste constatering. Nadat ze van de behandeltafel naar een stoel in de wachtkamer is getransporteerd, drinken we eerst maar eens een kop koffie. We hebben nu even geen doel meer, geen haast meer. Als het verdriet ietwat is getemperd, vraag ik bij de meldkamer het nummer va de taxicentrale. Over een kwartier staat er een wagen bij de ingang van het park, hetgeen ons precies genoeg tijd geeft om daar naartoe te strompelen.

 

Lekker tutten

De chauffeur heeft het goed met ons voor en zet de meter eerder uit. In de bungalow bevrijdt Belinda haar pijnlijke voeten, waarna we samen ettelijke koppen koffie verslinden. We maken samen het huisje aan kant voor de vermoeide groep die vanmiddag binnen zal vallen. Na de werkzaamheden installeren we ons voor de tv. Belinda liggend, met de voeten omhoog zodat ze herstellen en ze morgen weer kan lopen. Ik met de laptop op schoot om het verslag van de eerste twee dagen te schrijven. Vaak denken mensen dat je op zo’n dag niets te doen hebt. Niets is minder waar. Ik herinner me die vier dagen op de Groenlandse IJskap dat ik ingesneeuwd zat in de tent. ‘O je hebt je vast stierlijk verveeld!’ Zo gaan die dagen dus niet. Huisje klaarmaken, boodschappen doen, bellen, sms’en, internetverbinding regelen, stukken schrijven, restaurant reserveren, boodschappen doen en last but not least: de tour kijken;-)

 

Flapdrol

Zo nu en dan komt er nieuws voorbij. Volgens het KNMI is er sprake van onstuimig weer met hevige windstoten. Ik sms het naar Yolanda en krijg terug: ‘Storm??? Daar hebben wij lekker geen last van, wij lopen in het bos’. Meteen daarna volgt een tweede sms: ‘Nog 7 of8 kilometerte gaan en van Niels moet ik zeggen: flapdrol, mietje, zwakkeling’. Daar moet je het dan maar mee doen. Zo nu en dan horen we de wind bulderen en de regen kletst tegen de ramen. Dit is niet normaal meer. Hoeveel water krijgen die MS-ers nog voor de voeten? Als mijn verslag af is, spurt ik naar de receptie om het te versturen en daarna door naar de winkel. Ik ben volstrekt doorweekt als ik terugkeer. Ik haal extra biertjes en Rosé voor de deelnemers, maar vandaag ook heisse Choki mit Sahne. Daar maak je vrienden mee. Ik reserveer tevens een tafel voor twaalf personen in een restaurant waar we gaan steengrillen vanavond. Ik eis vuurwerk vooraf, want we gaan er een klein feestje van maken om de moed erin te houden. De dame in kwestie belooft me plechtig dat het eten zal starten met spetterend vuurwerk.

 

Watervallen op de Veluwe

Als ik terugkom in de bungalow volgt de lang verwachtte sms: ‘het hele team heeft vandaag de afstand volbracht, zelfs Arie met zijn zeurende pijnen’. Later hoor ik van Niels dat het de laatste minuten zo hard geregend heeft dat het team gierend van het lachen door de blubber ploeterde. Petra heeft een valpartij achter de rug en Niels merkt op: ‘Ik wist niet dat er watervallen waren op de Veluwe’. Blijkbaar regende het zo hard dat overal alles begon te stromen. Niet veel later valt dan ook een volstrekt doorweekt team binnen en sta ik een grote pan warme choki klaar te maken. Ik voel me een zorgzame moeder die haar kroost koestert. Het team heeft het niet nodig; ze zijn verrassend vrolijk en fris uit de dag gekomen. Regen verbroedert blijkbaar. Al snel zijn daar ook trainster Marianne en partner Rob die morgen zullen meelopen. Ze staan met de camper in de buurt en eten vanavond mee. Ze vallen binnen met een krat Hertog Jan, flessen rode wijn en nootjes. Tijd voor een klein feestje. Morgen ‘slechts’29,8 kilometerte gaan (+2 kilometer van en naar de parkeerplaats natuurlijk!).

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s