Boek 4Daagse met Kortsluiting

Het boek Vierdaagse met KortsluitingIn 2011 liepen zes mensen met de zenuwziekte Multiple Sclerose de Apeldoornse Vierdaagse – 4 x 30 kilometer.

De prestaties van de deelnemers waren zo bijzonder dat trainer/ auteur Jan Fokke Oosterhof en fotograaf/ vormgever Niels Huneker besloten een boek over het project te maken. Met de ondersteuning van partners Cegedim en het Nationaal MS Fonds werd het boek ‘Vierdaagse met Kortsluiting‘ van de grond getild.

Een bijzonder boek over bijzondere prestaties. Zo vonden ook politicus Job Cohen en Kamiel Maase, drievoudig deelnemer Olympische Spelen en drievoudig nationaal recordhouder (5.000 m, 10.000 m en de marathon), die beide een voorwoord schreven. Ook zijn de verrichtingen niet aan de pers voorbijgegaan.

Dankzij de steun van partner Cegedim Nederland zijn 8.500 exemplaren van het boek in de Nederlandse gezondheidszorg verspreid om de bewustwording rondom deze zenuwziekte te vergroten.

Achterzijde boek.                                                   ©foto’s Niels Huneker, http://www.nielshuneker.com

Voorwoord Job Cohen; MS-ers lopen de Vierdaagse
Grote bewondering heb ik voor iedereen die de Vierdaagse loopt. Ja, wandelen is heerlijk, maar de Vierdaagse, dat is doorzetten. Niet voor niets staan aan de streep trotse en meelevende familieleden en vrienden iedereen op te wachten die deze prestatie van formaat heeft volbracht. Want dat is het: je moet niet alleen goed getraind zijn, maar ook over een flinke hoeveelheid doorzettingsvermogen beschikken.

En zo is mijn bewondering des te groter voor al die deelnemers die MS hebben. Die ziekte vergt al veel van je krachten, en je moet je energie doseren. Als je dan in staat bent om zo’n uitdaging als de Vierdaagse aan te gaan, dan sta je werkelijk als het ware met opgeheven hoofd tegenover je ziekte. En die kracht, die helpt. Die helpt je om de akelige werkelijkheid van je ziekte niet alleen onder ogen te zien, maar ook om ermee te leven en er het beste van te maken. Ja, het lopen van de Vierdaagse kost een enorme hoeveelheid energie, maar deelname levert minstens evenveel energie op.

En daarom wens ik alle deelnemers niet alleen een mooie tocht toe, maar vooral ook het uitzicht op de voldoening, waar je nog heel lang op kunt teren.

Veel succes!

Job Cohen

Voorwoord Kamiel Maase
Als voormalig topsporter ben ik vertrouwd met (flinke) lichamelijke inspanning en met doorzettingsvermogen. Tijdens mijn carrière heb ik daarbij uiteraard volop ‘gebruik gemaakt’ van mijn lichamelijke capaciteiten, capaciteiten waarvan ik het vanzelfsprekend heb gevonden er altijd aanspraak op te kunnen maken. Het kunnen vertrouwen op hart, longen, spieren en pezen – om maar eens wat te noemen – is echter niet voor iedereen even vanzelfsprekend. MS patiënten kunnen niet rekenen op een normaal belastbaar spier- en zenuwstelsel.

Het niet kunnen rekenen op je zenuwstelsel – of op welke capaciteiten dan ook, ik begrijp ondertussen dat MS op een breder spectrum ingrijpt – is echter geen reden om bij de pakken neer te zitten.

Om die reden sta ik dan ook volledigachter het gedachtegoed van het project dat in dit boek beschreven wordt: staar je niet blind op je beperkingen, maar ga uit van je mogelijkheden. Precies datzelfde hebben we – geheel toevallig – in de week dat ik dit voorwoord schrijf ook aangestipt tijdens een congres voor coaches van topsporters op Papendal. In aanloop naar een evenement als de Olympische Spelen moet je er helemaal ‘klaar’ voor zijn, zowel fysiek als mentaal. Als topsporter is het – ook in aanloop naar de Spelen – helaas bijna onvermijdelijk om blessures of andere zaken die je in de weg zitten volledig te voorkomen. Mocht zoiets zich voordoen, focus je dan niet op dat ongemak, maar concentreer je op dat wat je doen moet om zo goed mogelijk te presteren op het moment suprême.

Je richten op je mogelijkheden in plaats van je beperkingen, is soms makkelijker gezegd dan gedaan. Iemand met MS wordt vanzelfsprekend dagelijks gehinderd door zijn of haar aandoening. Bovendien ligt er niet als motivatie een (kans op een) gouden medaille te wachten zoals dat bij de topsporter het geval is. Daarom vind ik het zo bijzonder knap dat de groep mensen beschreven in dit boek er in is geslaagd dat toch te doen. Het lopen van een vierdaagse is voor veel ‘gewone’ mensen al een hele opgave, laat staan voor mensen met MS. Mijn respect voordeze mensen en hun begeleiders is groot. Ik ga er van uit dat het ze geholpen heeft om sterker in het leven te staan en hoop dat het project is voorbeeld is voor anderen. Een gezonde dosis sport is goed voor iedereen, zeker voor mensen met MS of een andere chronische ziekte.

Dus: kop op! Ga uit van je mogelijkheden en beleef plezier aan sport. Op naar het volgende evenement!

Kamiel Maase

Drievoudig deelnemer Olympische Spelen
Drievoudig nationaal recordhouder (5.000 m, 10.000 m en marathon)

Voorwoord schrijver Jan Fokke Oosterhof
Als sporter en ondernemer vind ik het leuk om mijn grenzen te verleggen en uit te gaan van mijn mogelijkheden en krachten. Ik doe niets anders. Deze mensen willen een statement maken richting de buitenwereld. Ze willen de regie in eigen handen nemen en laten zien dat bewegen niet stopt als je MS hebt. Deze vraag kan ik dan ook niet negeren. Ik wil het team graag trainen. Hetzelfde geldt voor Niels Huneker die ik al vanaf mijn jeugd ken. Hij wil dolgraag meelopen en het team fotograferen.

We hebben totaal geen beeld van de ziekte MS en dit is de eerste keer dat we er met de neus op gedrukt worden. Mensen met MS die vier keer dertig kilometer gaan lopen, hoe ziek zijn die mensen dan? Is bewegen wel gezond voor ze? Draagt bewegen bij aan een eventuele genezing? Kunnen ze genezen?

Hoe meer we lezen over de ziekte, met des te meer vragen blijven we zitten. Deze mensen zijn wel degelijk ziek, zo wordt ons duidelijk tijdens de feestelijke aftrap van het project. Ze komen vrolijk, enthousiast en dynamisch binnen, maar als je de persoonlijke verhalen hoort dan begrijp je dat de ziekte verstrekkende gevolgen heeft. Slecht zien, halfzijdige verlammingen, ongecoördineerde bewegingen, maar ook echtscheidingen en ontslag. Het verwart ons. Ze zijn ziek en aan de andere kant zo energiek. Ik geef vaak lezingen bij bedrijven en dan probeer je jouw energie over te brengen op een groep mensen. Bij deze groep verloopt het vanaf de eerste ontmoeting precies andersom. Ik krijg energie van hen. Ondanks de ziekte en de symptomen valt er geen onvertogen woord. Ze leggen me uit dat dat nu precies het moeilijke is met MS:

‘Je hebt goede en slechte dagen en je kunt heel veel (in de ogen van anderen), maar soms ook niet. Dat is voor de mensen om ons heen moeilijk te snappen. Dan is er ook de voortdurende verwarring dat MS een ziekte aan het centrale zenuwstelsel is en dus géén spierziekte’.

Nu, na afloop van de Vierdaagse van 2011, kunnen we nog steeds geen sluitend ziektebeeld op deze mensen plakken. Ze passen niet in een hokje. Het doet ons besluiten dat MS ook staat voor Mixed Signals. Dit om duidelijk te maken naar de buitenwereld dat deze enthousiaste groep met een ontzettend positieve instelling aan het avontuur begint, maar dat alle supporters er moeten zijn als die onvermijdelijke mindere dag komt. Want dat hij komt, is een ding dat zeker is. Niet alleen hebben de deelnemers keihard getraind, ze hebben ook nog eens bijna allemaal het project tot een goed einde gebracht. Als iemand het al een keer een dag moest laten afweten dan lag dat aan een blaar of een pijnlijke rug als gevolg van een aanrijding. In ieder geval lag het niet aan de ziekte.

We wilden vanaf het begin een boek maken over dit project. Enerzijds ter illustratie van de bijzondere prestatie en anderzijds om te laten zien wat MS met je doet, maar belangrijker: wat je (nog) wel kunt door ervoor te gaan en door letterlijk stappen te nemen. Wij feliciteren de deelnemers middels dit boek met hun inspirerende prestatie en wij hopen dat het boek anderen – met of zonder MS – aanzet om ook kleine stappen te gaan zetten.

Jan Fokke Oosterhof & Niels Huneker


Advertenties